๑.๙ หมวดวาจา

     ๓๓. ผู้กล่าวคำเท็จย่อมเข้าถึงนรก อนึ่ง ผู้ทำกรรมอันลามกแล้วกล่าวว่าไม่ได้ทำ ก็ย่อมเข้าถึงนรกอย่างเดียวกัน แม้คนทั้งสองนั้น เป็นมนุษย์มีกรรมอันเลวทราม ละไปแล้ว ย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกเบื้องหน้า

     (๓๙/๖๑๘-๖๑๙ โกกาลิกสูตร)

     ๓๔. บุคคลใดประกาศตนอันมีอยู่โดยอาการอย่างอื่น ให้เขารู้โดยอาการอย่างอื่น บุคคลนั้นลวงปัจจัยเขากินด้วยความเป็นขโมย เหมือนความลวงกินแห่งพรานนก

           ก็บุคคลทำกรรมใดควรพูดถึงกรรมนั้น ไม่ทำกรรมใด ก็ไม่ควรพูดถึงกรรมนั้น บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมรู้จักบุคคลนั้น ผู้ไม่ทำมัวแต่พูดอยู่

     (๒๓/๔ภ-๔๔ อุชฌานสัญญีสูตร)

     ๓๕. พึงทำอย่างใด พึงพูดอย่างนั้น บัณฑิตทั้งหลายย่อมกำหนดรู้ว่า บุคคลผู้ไม่ทำดีแต่พูดนั้นมีมาก

     (๔๑/๔๓๕ พากุลเถรคาถา)

     ๓๖. การนินทาหรือการสรรเสริญนี้มีมาแต่โบราณ มิใช่มีเพียงวันนี้ คนย่อมนินทา แม้ผู้นั่งนิ่ง แม้ผู้พูดมาก แม้ผู้พูดพอประมาณ ผู้ไม่ถูกนินทาไม่มีในโลก บุรุษผู้ถูกนินทาโดยส่วนเดียว หรือถูกสรรเสริญโดยส่วนเดียว ไม่มีแล้ว จักไม่มี และไม่มีในบัดนี้

     (๓๘/๕๙ คาถาธรรมบท)

     ๓๗. บุคคลพึงกำหนดรักษาวาจาให้เป็นปรกติ ในผู้สะอาด มีศีลเป็นที่รัก และมีคุณดีงามทั้งหลาย

     (๓๙/๖๒๒ โกกาลิกสูตร)

     ๓๘. หากว่าวาจาแม้ตั้งพันประกอบด้วยบทอันไม่เป็นประโยชน์ไซร้ บทอันเป็นประโยชน์บทหนึ่งที่บุคคลฟังแล้วย่อมสงบ ประเสริฐกว่า

     (๓๘/๓๗ คาถาธรรมบท)

     ๓๙. บุรุษไม่พึงให้ซึ่งตน (แก่ความชั่ว) ไม่พึงสละซึ่งตน (แก่ความชั่ว) วาจาที่ดีควรปล่อย (เพื่อผู้อื่น) แต่วาจาที่ลามกไม่ควรปล่อย (เพื่อผู้อื่น)

     (๒๓/๘๔ กามสูตร)

     ๔๐. ดูกรราหุล เรากล่าวว่า บุคคลผู้ไม่มีความละอายในการกล่าวมุสาทั้งที่รู้อยู่ ที่จะไม่ทำบาปกรรมแม้น้อยหนึ่งไม่มี ฉันนั้นเหมือนกัน เพราะเหตุนั้นแหละ ราหุลเธอพึงศึกษาว่า เราจักไม่กล่าวมุสา แม้เพราะหัวเราะกันเล่น ดูกรราหุล เธอพึงศึกษาอย่างนี้แล

     (๑๙/๑๕๙-๑๖๐ จูฬราหุโลวาทสูตร พระผู้มีพระภาคตรัสกับท่านพระราหุล)