| ขออนุโมทนากับเจ้าของภาพ (Thank you, Image owner) |
|
๒๕. เรือนที่บุคคลมุงไม่ดี ฝนย่อมรั่วรดได้ ฉันใด จิตที่ไม่ได้อบรมแล้ว ราคะย่อมรั่วรดได้ ฉัันนั้น เรือนที่มุงดีแล้ว ฝนย่อมรั่วรดไม่ได้ ฉันใด จิตที่อบรมดีแล้ว ราคะย่อมรั่วรดไม่ได้ ฉันนั้น (๔๑/๔๑๐ ราธเถรคาถา) |
|
๒๖. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมเหล่าไหนเป็นเครื่องเศร้าหมองของจิต (คือ) (๑) อภิชฌาวิสมโลภะ (ละโมภไม่สม่ำเสมอ คือ ความเพ่งเล็ง) (๒) พยาบาท (ปองร้ายเขา) (๓) โกธะ (โกรธ) (๔) อุปนาหะ (ผูกโกรธไว้) (๕) มักขะ (ลบหลู่คุณท่าน) (๖) ปลาสะ (ยกตนเทียบเท่า) (๗) อิสสา (ริษยา) (๘) มัจฉริยะ (ตระหนี่) (๙) มายา (มารยา) (๑๐) สาเฐยยะ (โอ้อวด) (๑๑) ถัมภะ (หัวดื้อ) (๑๒) สารัมภะ (แข่งดี) (๑๓) มานะ (ถือตัว) (๑๔) อติมานะ (ดูหมิ่นท่าน) (๑๕) มทะ (มัวเมา) (๑๖) ปมาทะ (เลินเล่อ) เหล่านี้เป็นธรรมเครื่องเศร้าหมองของจิต (๑๗/๗๕-๗๖ วัตถูปมสูตร) |
|
๒๗. วานรเข้าไปอยู่ในกระท่อมมีประตู ๕ ประตู พยายามเวียนเข้าออกทางประตูนั้นเนืองๆ จงหยุดนิ่งนะเจ้าลิง อย่าวิ่งไปดังกาลก่อนเลย เราจับเจ้าไว้ได้ด้วยปัญญาแล้ว เจ้าจักไปไกลไม่ได้ละ (๔๑/๔๐๙ วัลลิยเถรคาถา) |
|
๒๘. เราจักระวังจิตนั้นไว้ เราจักไม่ประกอบจิตไว้ในธรรมอันลามก จักไม่ยอมให้จิตตกลงไปสู่ข่ายแห่งกามอันเกิดในร่างกาย เจ้าถูกเรากักไว้แล้ว จักไปตามชอบใจไม่ได้ ดูกรจิตผู้ชั่วช้า บัดนี้ เจ้าจักขืนยินดีในธรรมอันลามกเที่ยวไปเนืองๆ ดังก่อนไม่ได้ เราจักบังคับเจ้าให้อยู่ในอำนาจ เราจักฝึกเจ้าให้ตั้งอยู่ในพละ ๕ จักผูกเจ้าไว้ด้วยสติ จักฝึก จักบังคับเจ้าให้ทำธุระด้วยความเพียร เจ้าจักไม่ได้ไปไกลจากอารมณ์ภายในนี้ละนะจิต (๔๑/๔๖๐-๔๖๑ วิชิตเสนเถรคาถา) |
|
๒๙. จิตของท่านเร่าร้อนก็เพราะความสำคัญผิด เพราะฉะนั้น ท่านจงละทิ้งนิมิตอันงามซึ่งประกอบด้วยราคะเสีย ท่านจงอบรมจิตให้มีอารมณ์อันเดียว ตั้งมั่นเด็ดเดี่ยวด้วยการพิจารณาสิ่งทั้งปวงว่าเป็นของไม่สวยงาม จงอบรมกายคตาสติ จงเป็นผู้มากไปด้วยความเบื่อหน่าย ท่านจงเจริญอนิมิตตานุปัสสนา การนึกถึงกิเลสเป็นเครื่องหมาย จงตัดอนุสัยคือมานะเสีย แต่นั้นท่านจักเป็นผู้สงบระงับเที่ยวไป เพราะละมานะเสียได้ (๔๑/๖๓๖-๖๓๗ วังคีสเถรคาถา) |
