๑. บุคคลรู้ว่าสิ่งของอันใดเป็นที่รักของเขา ก็ไม่ควรขอสิ่งของอันนั้น บุคคลย่อมเป็นที่เกลียดชังเพราะขอจัด

     (๔๒/๑๓๑ มณิกัณฐชาดก)

     ๒. ผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รักของผู้ถูกขอ ผู้ถูกขอเมื่อไม่ให้ก็ไม่เป็นที่รักของผู้ขอ ผู้ใดเป็นอยู่ด้วยการขอ ย่อมไม่ขอสิ่งที่ควรขอในเวลาที่ควรขอ ผู้นั้นย่อมทำผู้อื่นให้เสื่อมจากบุญ แม้ตัวเองก็หาเลี้ยงชีพไม่สะดวก ส่วนผูู้ใดเป็นอยู่ด้วยการขอ ย่อมขอสิ่งที่ควรขอในเวลาที่ควรขอ ผู้นั้นย่อมทำผู้อื่นให้ได้บุญ แม้ตัวเองก็หาเลี้ยงชีพสะดวกด้วย

     (๔๒/๓๑๔-๓๑๕ อัฏฐิเสนชาดก)

     ๓. บัณฑิตกล่าวถึงการขอว่า เป็นการร้องไห้ ผู้ใดปฏิเสธคำขอ บัณฑิตกล่าวคำปฏิเสธของผู้นั้นว่า เป็นการร้องไห้ตอบ

     (๔๒/๑๙๖ พรหมหัตตชาดก)