พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๗ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๙
สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค
๑๔. กุลปุตตสูตรที่ ๔
ว่าด้วยธรรมอันสมควรแก่กุลบุตร
[๓๔๕] พระนครสาวัตถี. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความเป็นผู้พิจารณาเห็นความเป็นอนัตตาในรูป ในเวทนา ในสัญญา ในสังขาร ในวิญญาณ นี้ย่อมเป็นธรรมสมควรแห่งกุลบุตร ผู้บวชด้วยศรัทธา. เมื่อพิจารณาเห็นความเป็นอนัตตาในรูป ในเวทนา ในสัญญา ในสังขาร ในวิญญาณ ย่อมกำหนดรู้ซึ่งรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เมื่อกำหนดรู้ซึ่งรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ย่อมหลุดพ้นไปจากรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ จากชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปายาส เรากล่าวว่า ย่อมหลุดพ้นไปจากทุกข์.
จบ สูตรที่ ๑๔.
จบ กุกกุฬวรรคที่ ๔.
-----------------------------------------------------
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. กุกกุฬสูตร ๘. อนัตตสูตรที่ ๑
๒. อนิจจสูตรที่ ๑ ๙. อนัตตสูตรที่ ๒
๓. อนิจจสูตรที่ ๒ ๑๐. อนัตตสูตรที่ ๓
๔. อนิจจสูตรที่ ๓ ๑๑. กุลปุตตสูตรที่ ๑
๕. ทุกขสูตรที่ ๑ ๑๒. กุลปุตตสูตรที่ ๒
๖. ทุกขสูตรที่ ๒ ๑๓. กุลปุตตสูตรที่ ๓
๗. ทุกขสูตรที่ ๓ ๑๔. กุลปุตตสูตรที่ ๔
