๑. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลาย อย่ากลัวต่อบุญเลย คำว่าบุญนี้ เป็นชื่อของความสุข

     (๓๕/๑๑๗ ปุญญวิปากสูตร)

     ๒. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลาย อย่าได้กลัวต่อบุญเลย คำว่าบุญนี้เป็นชื่อแห่งความสุข อันน่าปรารถนา น่ารัก น่าพอใจ

     (๓๘/๓๑๓ ปุญญสูตร)

     ๓. บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตไม่ประมาทแล้ว ย่อมยึดประโยชน์ทั้งสองไว้ได้ คือ ประโยชน์ในปัจจุบัน ๑ ประโยชน์ในสัมปรายภพ ๑

     (๓๘/๓๑๕-๓๑๖ อุโภอัตถสูตร)

     ๔. กุลบุตรผู้ใคร่ประโยชน์พึงศึกษาบุญนั่นแลอันสูงสุดต่อไป ซึ่งมีสุขเป็นกำไร คือ พึงเจริญทาน ๑ ความประพฤติสงบ ๑ เมตตาจิต ๑ บัณฑิตครั้นเจริญธรรม ๓ ประการ อันเป็นเหตุเกิดแห่งความสุขเหล่านี้แล้ว ย่อมเข้าถึงโลกอันไม่มีความเบียดเบียน เป็นสุข

     (๓๘/๓๑๔ ปุญญสูตร)

     ๕. ขุมทรัพย์ คือ บุญ เป็นขุมทรัพย์ อันผู้ใดเป็นหญิงก็ตาม เป็นชายก็ตาม ฝังไว้ดีแล้วด้วยทาน ศีล ความสำรวม และความฝึกตน ในเจดีย์ก็ดี ในสงฆ์ก็ดี ในบุคคลก็ดี ในแขกก็ดี ในมารดาก็ดี ในบิดาก็ดี ในพี่ชายก็ดี ขุมทรัพย์นั้นชื่อว่าอันผู้นั้นฝังไว้ดีแล้ว ใครๆ ไม่อาจผจญได้ เป็นของติดตามตนไป

         บรรดาโภคะทั้งหลาย เมื่อเขาจำต้องละไป เขาย่อมพาขุมทรัพย์คือบุญนั้นไป ขุมทรัพย์ คือ บุญ ไม่สาธารณะแก่ชนเหล่าอื่น โจรลักไปไม่ได้ บุญนิธิอันใดติดตนไปได้ ปราชญ์พึงทำบุญนิธิอันนั้น

         บุญนิธินี้ ให้สมบัติที่พึงใคร่ทั้งปวงแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายปรารถนานักซึ่งผลใดๆ ผลนั้นๆ ทั้งหมด อันเทวดาและมนุษย์เหล่านั้น ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         ความเป็นผู้มีผิวพรรณงาม ความเป็นผู้มีเสียงไพเราะ ความเป็นผู้มีทรวดทรงดี ความเป็นผู้มีรูปสวย ความเป็นอธิบดี ความเป็นผู้มีบริวาร อิฐผลทั้งปวงนั้น อันเทวดาและมนุษย์ ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         ความเป็นพระราชาประเทศราช ความเป็นใหญ่ สุขของพระเจ้าจักรพรรดิอันเป็นทีรัก แม้ความเป็นพระราชาแห่งเทวดาในทิพกาย อิฐผลทั้งปวง อันเทวดาและมนุษย์ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         มนุษย์สมบัติ ความยินดีในเทวโลก และนิพพานสมบัติ อิฐผลทั้งปวงนี้ อันเทวดาและมนุษย์ ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         ความที่พระโยคาวจร ถ้าเมื่ออาศัยคุณเครื่องถึงพร้อมคือมิตรแล้ว ประกอบอยู่โดยอุบายอันแยบคายไซร้ เป็นผู้มีความชำนาญในวิชาและวิมุติ อิฐผลทั้งปวงนี้ อันเทวดาและมนุษย์ ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         ปฏิสัมพิทา วิโมกข์ สาวกบารมีญาณ ปัจเจกโพธิญาณ และพุทธภูมิ อิฐผลทั้งปวงนี้ อันเทวดาและมนุุษย์ทั้งปวง ย่อมได้ด้วยบุญนิธินี้

         คุณเครื่องถึงพร้อมคือบุญนี้ เป็นไปเพื่อประโยชน์มากอย่างนี้ เพราะเหตุนั้นบัณฑิตผู้มีปัญญา จึึงสรรเสริญความที่บุคคลมีบุญอันทำไว้แล้ว

     (๓๘/๑๔-๑๖ นิธิกัณฑ์)

     ๖. บัณฑิตทั้งหลาย บำรุงท่านผู้มีศีล ผู้ดำเนินไปโดยชอบ ด้วยจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และเภสัชอันเป็นปัจจัยแก่คนไข้ ชื่อว่า ย่อมปฏิบัติปฏิปทาสมควรแก่คฤหัสถ์ บุญย่อมเจริญแก่เขาทุกเมื่อ ทั้งกลางวันและกลางคืน เขาทำกรรมอันเจริญแล้ว ย่อมเข้าถึงฐานะ คือ สวรรค์

     (๓๒/๑๐๘ คิหิสามีจิสูตร)